Πόσο στοιχίζει η υποβάθμιση ενός τουριστικού χωριού; Η περίπτωση της Πολυδρόσου

Η Πολύδροσος ένα ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας, είναι ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους προορισμούς του Παρνασσού, ένας τόπος που εδώ και δεκαετίες στηρίζει την ανάπτυξή του στον τουρισμό, στη φυσική ομορφιά, στην αναψυχή, στην εστίαση και στη φιλοξενία..

Γι’ αυτό και εύλογα προκαλεί προβληματισμό η εξέλιξη της υπόθεσης του λατομείου στη θέση «Πατερόλακκα», όπου δημόσια δασική έκταση 44 στρεμμάτων περίπου εκμισθώνεται για εκμετάλλευση σχιστολιθικών πλακών.

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί το οικονομικό αντάλλαγμα που προβλέπεται στο μισθωτήριο.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το ετήσιο πάγιο μίσθωμα για τα πρώτα πέντε χρόνια ανέρχεται μόλις σε 804,07 ευρώ. Δηλαδή περίπου 67 ευρώ τον μήνα για μια έκταση 44.179 τετραγωνικών μέτρων στην καρδιά του Παρνασσού.

Από το 6ο έως το 10ο έτος το μίσθωμα ανέρχεται σε 1.608,15 ευρώ ετησίως, ενώ μετά τη δεκαετία φτάνει τα 3.216,29 ευρώ τον χρόνο.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο:

Μπορεί η αξία ενός τουριστικού χωριού να αποτιμηθεί σε 67 ευρώ τον μήνα;

Μπορεί η φυσική ομορφιά της Πολυδρόσου, η εικόνα της ως προορισμού, η ποιότητα ζωής των κατοίκων και η αναπτυξιακή της προοπτική να αντισταθμιστούν από ένα μίσθωμα που αντιστοιχεί σε λίγα ευρώ την ημέρα;

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα της διαδικασίας. Οι διοικητικές πράξεις, οι εγκρίσεις και οι αποφάσεις έχουν ακολουθήσει μια πολυετή πορεία, η οποία ξεκίνησε πριν από περισσότερο από μία δεκαπενταετία.

Αφορά κυρίως το αναπτυξιακό μοντέλο που επιλέγεται για έναν τόπο.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο τουρισμός, που στηρίζεται στο φυσικό περιβάλλον, στο δάσος, στο βουνό, στα μονοπάτια, στην αυθεντικότητα του τοπίου και στην ελκυστικότητα του χωριού για χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Από την άλλη βρίσκεται μια εξορυκτική δραστηριότητα, η οποία αναμφίβολα αποτελεί νόμιμη οικονομική δραστηριότητα, αλλά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο συμβαδίζει με τον χαρακτήρα ενός τόπου που έχει επενδύσει διαχρονικά στον τουρισμό και στην ανάδειξη του φυσικού του πλούτου.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από το 2012 ο Δήμος Δελφών, η Κοινότητα Πολυδρόσου, επαγγελματικοί, πολιτιστικοί και κοινωνικοί φορείς του χωριού είχαν κινηθεί θεσμικά εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην εγκατάσταση του λατομείου.

Για πολλούς κατοίκους το ζήτημα δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό. Είναι βαθιά αναπτυξιακό.

Η πραγματική αξία της Πολυδρόσου δεν βρίσκεται κάτω από το έδαφος.

Βρίσκεται στο τοπίο της, στα δάση της, στον Παρνασσό, στην ιστορία της, στους ανθρώπους της και στις δυνατότητες που έχει να συνεχίσει να αποτελεί έναν ζωντανό και ελκυστικό ορεινό προορισμό.

Η ουσία, λοιπόν, δεν είναι πόσα θα εισπράξει το Δημόσιο από ένα μίσθωμα.

Η ουσία είναι πόσα μπορεί να χάσει η Πολύδροσος εάν υποβαθμιστεί το συγκριτικό πλεονέκτημα πάνω στο οποίο χτίστηκε η τουριστική της ταυτότητα.

Και αυτό είναι ένα κόστος που δεν αποτυπώνεται σε κανένα μισθωτήριο συμβόλαιο.

Σημείωση: Το παρόν άρθρο βασίζεται στα επίσημα έγγραφα της υπόθεσης, στις δημόσια καταγεγραμμένες θέσεις των τοπικών φορέων και στις προσωπικές απόψεις του συντάκτη. Οι αξιολογικές κρίσεις και τα συμπεράσματα που διατυπώνονται αποτελούν αποκλειστικά προσωπική εκτίμηση του γράφοντος.

ΧΜ