Ανακοίνωση του SOS Τροχαία Εγκλήματα
Το απόγευμα της 5ης Μαΐου στην Αμμουδάρα Ηρακλείου, ο Κώστας Παρασύρης εκτέλεσε με τέσσερις σφαίρες τον οδηγό του αυτοκινήτου που είχε οδηγήσει στο θάνατο τον 17χρονο μοναχογιό του Γιώργο.
Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.
Γνωρίσαμε τους γονείς του Γιώργου που για ένα περίπου χρόνο συμμετείχαν στο σύλλογο μας σαν ανθρώπους που προσπάθησαν να βρουν κάποια απάντηση σ αυτό που υπέστησαν, την βίαιη, παράλογη, παντελώς αναιτιολόγητη απώλεια του παιδιού τους.
Σαν ανθρώπους που πάσχιζαν να διατηρήσουν την κοινωνικότητα τους και να προφυλάξουν τα άλλα παιδιά από τον Μινώταυρο των τροχαίων, με μαζικές κινητοποιήσεις, συλλέγοντας χιλιάδες υπογραφές για την βελτίωση της ασφάλειας της παραλιακής του Ηρακλείου, τόπου μαρτυρίας του παιδιού τους και τόσων άλλων παιδιών. Σαν ανθρώπους της προσφοράς που έφτιαξαν μια υποδειγματική στάση λεωφορείων με θέμα την οδική ασφάλεια στο δρόμο του σχολείου του παιδιού τους και δώρισαν γυαλιά προσομοίωσης μέθης για την πραγματοποίηση δράσεων στα σχολεία με θέμα αλκοόλ και οδήγηση.
Η απομάκρυνση τους από το σύλλογο μας και την συλλογική δράση και η αναζήτηση μιας προσωπικής «λύσης» δεν ήρθε όπως βλακωδώς αναφέρεται επειδή ο «54χρονος πατέρας δεν είχε καταφέρει να διαχειριστεί την απώλεια του παιδιού του» ή «δεν είχε ξεπεράσει την απώλεια του μοναχογιού του». Τα παιδιά δεν είναι ούτε μαγαζιά, ούτε μετοχές ούτε αντικείμενα για να «διαχειριστείς ή να ξεπεράσεις» την απώλεια τους. Το γεγονός πως ενώ τα τροχαία αποτελούν πανδημία η αυτοδικία δεν είναι συχνή σ αυτά, μπορεί να οδηγεί σε τέτοια συμπεράσματα ακατέργαστους και ανυποψίαστους ανθρώπους.
Η απώλεια σε τροχαίο αποτελεί ένα αξεπέραστο δια βίου μαρτύριο για τις οικογένειες των θυμάτων. Σαν συνέπεια ο πληθυσμός αυτών των οικογενειών εντάσσεται στις ομάδες με τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου, καρδιαγγειακών και εγκεφαλικών συμβάντων, αυτοάνοσων νοσημάτων κλπ. Έτσι «διαχειρίζεται» και «ξεπερνάει» την απώλεια.
Καμιά φορά υπάρχει η εξαίρεση. Η βίαιη αντίδραση, που όταν στραφεί προς ευατόν (αυτοκτονία) είναι κοινωνικά συμπαθής και κατανοητή. Όταν στραφεί προς άλλον…
Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.
Έχουν περάσει πάνω από δυόμιση χρόνια (20/10/2023) από το βράδυ εκείνο που ο 17χρονος Γιώργος Παρασύρης δεν γύρισε στο σπίτι. Επτά χρόνια πριν στο ίδιο σημείο και με τον ίδιο τρόπο (συνοδηγός) είχε χάσει τη ζωή του και ο 22χρονος ξάδερφος του Χάρης Βαρότσης. Ο Γιώργος ήταν συνοδηγός και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να μπει στο όχημα ενός ανθρώπου, για να τον πάει σπίτι του.
Ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του οχήματος που ανέβηκε στη «νησίδα» και προσέκρουσε σε σιδερένια κολώνα.
-Ο οδηγός αφέθηκε αμέσως ελεύθερος ενώ δεν του αφαιρέθηκε η άδεια οδήγησης.
-μέχρι χθες δεν του είχαν καν απαγγελθεί κατηγορίες.
-κανένα έργο βελτίωσης της οδικής ασφάλειας στη παραλιακή δεν πραγματοποιήθηκε παρά τις διαμαρτυρίες της οικογένειας και του συλλόγου μας και παρά το γεγονός πως ακολούθησε και επόμενος θάνατος στο ίδιο σημείο πάνω στη νησίδα το 2024.
-Καμία απάντηση δεν δόθηκε ούτε από την Περιφέρεια, ούτε από το Δήμο στις χιλιάδες υπογραφές που μάζεψε η οικογένεια για την βελτίωση της Παραλιακής.
Όλα τα παραπάνω μαζί με το γεγονός πως μια σειρά υποθέσεων μελών μας στο Ηράκλειο με φόνους νέων παιδιών από οδηγούς που είχαν υποπέσει σε πολλαπλές παραβάσεις, όπως την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ τετραπλάσιο του νομίμου ορίου (όπως το έχουμε καταγγείλει και στη Βουλή) βαφτίζοταν «αμέλεια» πιστεύουμε πως εδραίωναν την πεποίθηση στην οικογένεια πως καμιά τιμωρία δεν πρόκειται να υπάρξει και πως καμιά βελτίωση στο δρόμο δεν θα πραγματοποιηθεί. Αυτό είναι το κομβικό σημείο που μπορεί να οδηγήσει στη δραματική απόφαση.
Είναι αυτονόητο πως είμαστε ενάντια στην αυτοδικία, αλλά να σημειώσουμε πως κανείς σε θεσμικό επίπεδο δεν έκανε τίποτα για να υπάρχει άλλη κατεύθυνση που να την αποτρέψει.
Δυστυχώς ένας ακόμα, τόσο νέος άνθρωπος έφυγε βίαια από τη ζωή. Ο πόνος που έχουν προκαλέσει στην Κρήτη τα τροχαία εγκλήματα είναι αφόρητος και η σημερινή τραγωδία πρέπει να μας προβληματίσει βαθιά. Ας μην επαναπαυόμαστε με την ευημερία των στατιστικών. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και η απώλεια του αδικαιολόγητη. Μια απώλεια πυροδοτεί μια έκρηξη που οι συνέπειες της είναι ανυπολόγιστες. Συνήθως αυτό συμβαίνει μόνο στις οικογένειες των θυμάτων αλλά κάποτε διευρύνεται. Ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει εδώ. Με δύο οικογένειες κατεστραμμένες. Για ποιο λόγο;
Ας το επαναλάβουμε ξανά: Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.
Ο μόνος ανασχετικός παράγοντας για αυτοδικία ήταν και θα είναι η ουσιαστική απόδοση Δικαιοσύνης σε εύλογο χρονικό διάστημα.
6 Μαΐου 2026 Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα
© 2020 - 2021 | Designed with 💗 by 