«Πόσες ακόμα αντοχές έχει το Νοσοκομείο Άμφισσας;» – Κραυγή αγωνίας από τους εργαζόμενους

Πόσες ακόμα αντοχές έχει το Γενικό Νοσοκομείο Άμφισσας;

Το Γενικό Νοσοκομείο Άμφισσας βρίσκεται εδώ και χρόνια σε οριακή κατάσταση. Η υποστελέχωση δεν αφορά πλέον μόνο γιατρούς και νοσηλευτές. Αφορά κάθε κρίκο της αλυσίδας που κρατά ένα δημόσιο νοσοκομείο όρθιο.

Με πρόσφατη εντολή της 5ης Υγειονομικής Περιφέρειας αποχώρησε ακόμη μία διοικητική υπάλληλος από το νοσοκομείο μας, παρά το γεγονός ότι είχε προσληφθεί με το κριτήριο της εντοπιότητας. Σύμφωνα με τη Διοίκηση του Νοσοκομείου, διατυπώθηκε αρνητική εισήγηση για την αποχώρησή της. Επίσης σε συνεδρίαση του Δ.Σ του Γ.Ν Άμφισσας πάρθηκε ομόφωνη απόφαση να συνταχθεί και να αποσταλεί έγγραφο διαμαρτυρίας προς το υπουργείο υγείας , κάτι το οποίο δεν υλοποιήθηκε.  Όμως, πέρα από την προφορική διαφωνία ή την έγγραφη διαμαρτυρία, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: ένα ήδη αποδεκατισμένο διοικητικό τμήμα χάνει ακόμη έναν εργαζόμενο.

Σήμερα οι διοικητικές υπηρεσίες λειτουργούν με προσωπικό που απέχει σημαντικά από τις προβλέψεις του εγκεκριμένου Οργανισμού του Νοσοκομείου αφού υπάρχουν 1 κενή οργανική θέση ΠΕ Διοικητικού, 1 κενή οργανική θέση ΠΕ στατιστικής και 6  κενές θέσεις ΔΕ διοικητικού. Οι ελλείψεις αυτές δεν αποτελούν απλώς αριθμούς σε έναν πίνακα προσωπικού. Μεταφράζονται σε καθυστερήσεις, δυσλειτουργίες, υπερφόρτωση των εργαζομένων και τελικά σε υποβάθμιση των υπηρεσιών προς τους πολίτες.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο νοσηλευτές να καλούνται να συμμετέχουν σε επιτροπές προμηθειών και να αναλαμβάνουν διοικητικές εργασίες, προκειμένου να καλυφθούν βασικές ανάγκες της υπηρεσίας. Πολύτιμος νοσηλευτικός χρόνος αφαιρείται από την άμεση φροντίδα των ασθενών, σε ένα νοσοκομείο που ήδη αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, συνεχίζονται οι ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, νοσηλευτές, διοικητικούς υπαλλήλους, προσωπικό καθαριότητας, γενικών καθηκόντων και μαγειρείων. Κάθε νέα αποχώρηση αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο μια δομή που λειτουργεί εδώ και καιρό στα όρια των δυνατοτήτων της.

Αναρωτιόμαστε:

Πόσο ακόμη μπορεί να λειτουργεί ένα νοσοκομείο όταν χάνει συνεχώς προσωπικό από όλες τις υπηρεσίες του;

Πόσο ασφαλής μπορεί να είναι η παροχή υπηρεσιών όταν οι εργαζόμενοι καλούνται καθημερινά να καλύπτουν πολλαπλά κενά;

Ποιο είναι το σχέδιο για την επιβίωση ενός νοσοκομείου που καλύπτει τις ανάγκες ολόκληρης της Φωκίδας και των γύρω περιοχών;

Την ώρα που προβάλλονται ως μεγάλες επιτυχίες αποσπασματικές παρεμβάσεις και ελάχιστες προσλήψεις, η καθημερινότητα στο Γενικό Νοσοκομείο Άμφισσας διαψεύδει πανηγυρικά κάθε πανηγυρισμό. Η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται σε δελτία Τύπου, δηλώσεις και φωτογραφίες, αλλά στα άδεια γραφεία, στις ακάλυπτες βάρδιες, στους εργαζόμενους που καλούνται να κάνουν τη δουλειά δύο και τριών ανθρώπων και στους πολίτες που αγωνιούν καθημερινά για την πρόσβασή τους σε ποιοτικές και ασφαλείς υπηρεσίες υγείας.

Η δημόσια υγεία δεν σώζεται με επικοινωνιακές εξαγγελίες ούτε με «σταγόνες» ενίσχυσης που παρουσιάζονται ως μεγάλες επιτυχίες. Η πραγματική εικόνα αποτυπώνεται στο αν ένα νοσοκομείο διαθέτει το προσωπικό που απαιτείται για να λειτουργήσει με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και συνέχεια. Και σήμερα, δυστυχώς, η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτή την εικόνα.

Ένα νοσοκομείο δεν καταρρέει σε μία μέρα. Καταρρέει κάθε φορά που χάνεται ένας ακόμη εργαζόμενος χωρίς να αντικαθίσταται, κάθε φορά που μία υπηρεσία αποδυναμώνεται, κάθε φορά που το βάρος μεταφέρεται στους εργαζόμενους που απομένουν. Έτσι, σιγά σιγά, δεν χάνεται μόνο προσωπικό. Χάνεται η δυνατότητα του ίδιου του νοσοκομείου να ανταποκριθεί στην αποστολή του.

Η υποστελέχωση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών και προτεραιοτήτων.

Οι πολίτες της Φωκίδας αξίζουν ένα δημόσιο νοσοκομείο πλήρως στελεχωμένο, με επαρκές προσωπικό σε όλες τις υπηρεσίες του και όχι μια δομή που επιβιώνει χάρη στο φιλότιμο των εργαζομένων της.

Δεν θα συνηθίσουμε την εγκατάλειψη. Δεν θα αποδεχτούμε ως “κανονικότητα” ένα νοσοκομείο που αδειάζει καθημερινά από ανθρώπους. Η δημόσια υγεία δεν συντηρείται με μετακινήσεις προσωπικού, αποσπασματικές λύσεις και επικοινωνιακή διαχείριση, αλλά με μόνιμες προσλήψεις, ουσιαστική ενίσχυση και πραγματική πολιτική βούληση.

Το Γενικό Νοσοκομείο Άμφισσας δεν ζητά προνόμια. Ζητά το αυτονόητο: να μπορεί να λειτουργεί με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και επάρκεια προς όφελος των πολιτών που υπηρετεί. Γιατί όταν αποδυναμώνεται ένα νοσοκομείο, δεν χάνουν μόνο οι εργαζόμενοι. Χάνει ολόκληρη η κοινωνία. 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Γ.Ν ΑΜΦΙΣΣΑΣ & Κ.Υ